Maar natuurlijk, ik ben geboren in het land van Antonie van Leeuwenhoek, ook zo’n slootjeskijker. De slootjes van driehonderd jaar terug leken veel op die uit mijn jongensjaren. Kikkers, watervlooien, salamanders, stekelbaarsjes. Alleen de laatste decennia is er veel veranderd. Mijn neefjes én nichtjes van zeven en negen gaan nog wel met een schepnetje (uit de winkel) vissen maar komen terug met tropische guppies, niet met stekelbaarsjes of salamanders. Over kikkerdril heb ik ze nog niet gehoord. Ze konden maar niet geloven dat de zandhagedis die ik voor ze meebracht uit de Belgische heuvels niet uit een dierenwinkel kwam. Het beestje heeft het wat warm naast zijn Zuid-Amerikaanse collega’s. Etymologisch is ‘kikker’ een fries-hollands woord.

Hoe kan het anders, zou je zeggen. ‘Dril’ is een bijvorm van ‘trillen’. Vergelijk het friese ‘trilje’, dat ‘trillen’ betekent. (Het Frans, Duits en Engels gebruiken ‘kuit’ (frai, Laich, spawn) voor ‘dril’, kennen dus geen afzonderlijk begrip voor kikkereieren.) Kortom, het is niet zo vanzelfsprekend om ervan uit te gaan dat kikkerdril voor iedereen hetzelfde betekent. Reden te meer om nog eens goed te kijken. Gisteren vond er onder mijn oog het magisch moment plaats waarop trage groei overgaat in beweging. Indrukwekkend. Het dwingt me voort te maken met het vastleggen van het volgende stadium. Voor mezelf, maar vooral ook voor Yan en mijn neefjes en nichtjes en alle anderen die van dat kikkerland geen weet hebben.