De melodie waarop Ulrike Rosenbach danst tot ze er bij neervalt, in ‘Tanz für eine Frau’ (1975) die zomaar, op een doordeweekse dag, in mijn hoofd speelt. Marina Abramovic’ werk ‘Art must be beautiful, artists must be beautiful’ (1976, 60 min.) dat voorgoed het kammen van haar tot een beladen ritueel maakte. De eindeloos lang gerekte schreeuw van het meisje uit Bill Viola’s ‘Anthem’(1994) die onmiddelijk ‘de Schreeuw’ van Edvard Munch in een historische verte plaatste.

De landschappen van technologische ontwikkeling die in dit werk zo’n grimmig perspectief tonen.
De ontnuchterende en kritische documentaire ‘Un chien delicieux’ Van Ken Feingold (1993?) die de antropologische methode op haar grondvesten doet trillen. Merel Mirage die als een Europese vlinder nectar zoekt in Japan in ‘Natural Whispers’ (1991 ). En zo zijn er nog talloze werken die zich in mijn hoofd hebben vastgezet omdat ik nooit heb leren ‘zappen’.