RIJSWIJK
Het statige landhuis baadt in zonlicht dat nog niet gefilterd wordt door zwaar bladerdek. Ramen staan open en aan tafel zitten Livinus en zijn twee jonge gasten, waarvan er één kunstgeschiedenis studeert en de ander op de academie zit en twintig jaar later deze woorden schrijft. Een tortelduif pikt licht dronken de hennepzaden uit het tafelkleed; de niet-gerookte sporen van zoon J. die zijn met duizend bloemen beschilderde Amerikaan repareert op de oprijlaan. Livinus troont zijn bezoek, hun thee gedronken, mee naar zijn laboratorium. Geordende chaos van geopende apparatuur, bedrading, monitoren, drums, bekkens, microfoons. Grote verbazing als de bijna zeventigjarige behendig knoppen indrukt en ‘Lily in Videoland’ begint te dansen op het geluid van gemanipuleerd slagwerk uit de luidsprekers van de talloze monitoren. ‘Schilderen met licht, schilderen met licht!’ buldert de bebaarde grijsaard als een indrukwekkende profeet.

Livinus had daadwerkelijk het linnen vervangen door de beeldbuis. Al het oude werk vernietigd om met schone electronische lei te kunnen beginnen. Charismatische revolutionair. De jongelui zijn zeer onder de indruk. Niet lang daarvoor waren voor het eerst videobeelden te zien geweest in de collegezaal van het deftige Leidse Academiegebouw. Wies Smals van Stichting de Appel gaf als gastspreker, met zelf meegebrachte apparatuur, haar versie van de toen nog jonge geschiedenis van de videokunst met als laatste grote wapenfeit de Documenta VI voor een gehoor van verwarde studenten en lectoren.
En hier, in het atelier, bewees een kunstenaar van vlees en bloed dat het echt waar was en het ook net om de hoek gebeurde, inclusief de rotzooi, de chaos, de verbeelding, de kleuren, de hoge ramen met het noorderlicht.
Eerder al was de televisiemaker René Coelho onder de indruk geraakt van de Nederlandse Mozes van de videokunst.

Zozeer zelfs dat de massacultuur en de pensioenvoorziening werden ingeruild voor een nering in onverhandelbare videobanden, al was het reeds tien jaar eerder dat ‘Video Pieces A-N’ van Bruce Nauman geboekstaafd werd als eerste (Amerikaanse) videowerk dat door een Europese verzamelaar werd aangekocht. Galerie MonteVideo ging haar eerste jaar in. Livinus overleed een jaar later; lot van een te vroeg geborene niet meer te kunnen zien hoe de voorspellingen bewaarheid zijn geworden, hoe met het licht wordt geschilderd en gekwast, gespoten en geschoten, verteld en gescholden. Hoe het licht tot een alledaags medium werd. Het lot van MonteVideo zal parallel lopen aan de ontwikkelingen van het medium binnen de kunsten, van pionier tot vanzelfsprekende aanwezige: onbegrepen, opgehemeld, geïnstitutionaliseerd, verguisd en aangepast.